MurarkaOstatnie lata nie przynoszą dobrych wiadomości - coraz częściej słyszy się o spadku populacji pszczoły miodnej oraz innych owadów zapylających. Nagonka medialna o masowym wymieraniu rodzin pszczoły miodnej w Stanach Zjednoczonych i na zachodzie Europy pozwoliła zwrócić uwagę plantatorów na problemy związane z niedoborami owadów zapylających.

Zapylanie przez pszczoły kwiatów roślin uprawnych i nie tylko jest jednym z najważniejszych, a jednocześnie najtańszych czynników plonotwórczych. Głównym owadem zapylającym w Polsce jest pszczoła miodna, która zapyla ponad 90 % roślin (w tym wymagających zapylenia przez owady jest 78%, wiatropylnych 22%). Wielu sadowników swoje nadzieje z odpowiednim zapylaniem wiąże oprócz z pszczołami miodnymi i trzmielami, również z innym owadem zapylającym z rodziny miesierkowatych – jest nią murarka ogrodowa (Osmia rufa). Jest pszczołą samotnicą, tzn. zakłada gniazda samodzielnie, lecz żyje w większych koloniach, których rozmiar uzależniony jest głównie od ilości materiału odpowiedniego na założenie gniazd. W Polsce jest gatunkiem pospolitym. Zasiedla ogrody, sady i łąki.

Murarka ma charakterystycznie silnie owłosione ciało. W ubarwieniu obu płci przeważa kolor rdzawy lub rdzawoczerwony (stąd łacińska nazwa rufa - czerwony, rudy). Głowa jest koloru ciemnego, tułów z ciemnorudymi włoskami. Na odwłoku samic znajdują się przepaski rudych włosków, u samców są one białawe. Ponadto posiada on białą kępkę włosów na głowie. Wierzchołek odwłoka u obu płci jest porośnięty czarnymi włoskami. Samica osiąga większe rozmiary (długość 10–12 mm) niż samiec (8–10 mm). Żądło samic jest pozbawione zadziorów. Czułki samców są znacznie dłuższe niż czułki samic. W przeciwieństwie do niektórych pszczół murarki są niemal całkowicie pozbawione agresji.

W kwietniu, jako pierwsze z gniazd wychodzą samce. Około 1–2 tygodni później, gdy tylko samicom uda się wygryźć z kokonu, samce je zapładniają i wkrótce potem giną. Samica murarki żyje około 4-6 tygodni. Gniazda zakładane są najczęściej w pustych, suchych łodygach roślin, niewielkich otworach, szczelinach np. starych drewnianych domostw, drzew, pustakach itp. Samica tworzy liniowe gniazdo składające się z 2 – 15 komórek oddzielonych przegrodami z błota zmieszanego ze śliną, gdzie do komórek budowanych i zaopatrywanych jako pierwsze składane są jaja, z których wylęgną się samice. Z jaj położonych bliżej wylotu powstaną natomiast samce. Po złożeniu jaj, samice znoszą pyłek, który posłuży za pokarm dla młodych owadów. Po przygotowaniu zapasów zamyka gniazdo (zamurowuje) za pomocą gliny lub piasku wymieszanego ze śliną – od tej czynności pochodzi jej nazwa. Przy obfitym pożytku pozostaje po 1 samicy 10-15 kokonów z młodymi murarkami. W ciągu roku murarka ogrodowa daje tylko jedno pokolenie, a ostatnie samice oblatują rośliny do czerwca.

W ostatnich latach murarka stała się bardzo cenionym owadem wśród rolników i ogrodników. Hodowla tego owada jest bardzo łatwa i ogranicza się jedynie do zapewnienia miejsca do złożenia jaj i odpowiednią ilość pożytku. Nie produkuje miodu na skalę gospodarczą, jej głównym zadaniem jest zapylanie upraw i sadów, z których ma pożytek. Oprócz tych roślin murarka korzysta z pyłku i nektaru wielu innych gatunków roślin. Na jej liście roślin pokarmowych znajduje się ponad 150 gatunków. W przeciwieństwie do pszczoły miodnej, której zasięg lotu wynosi do 4km - zasięg lotu murarki jest bardzo krótki zwykle wynosi 100-200 m. W przypadku jeśli w pobliżu jest plantacja, np. rzepak, sady wylatują na odległość nawet do 500 m.

W internecie można spotkać oferty ze sprzedażą kokonów, która prowadzona jest zwykle od jesieni do wiosny. Kokony murarki przechowujemy w temperaturze około +4oC (najlepiej w lodówce), wyższa temperatura sprawia, że młode owady wylęgają się ze swoich kokonów. Dopiero, gdy temperatura na zewnątrz unormuje się na poziomie +12oC kokony umieszczamy w rurkach wcześniej przygotowanych trzcin, z których po krótkim czasie wylęgną się młode murarki.