_____PROMOCJA !!!!_____ NOCLEG ZA PÓŁ CENY... DOBA JUŻ OD 30 ZŁ

Przydatne linki

Słodko-gorzkie łubiny PDF Drukuj

Aktualnie hodowane i uprawiane są trzy gatunki łubinów: żółty, wąskolistny i biały. Dwa z nich (żółty i wąskolistny) są najpopularniejszymi w uprawie.

Łubin biały charakteryzuje się najdłuższym okresem wegetacji spośród strączkowych uprawianych w Polsce, późno dojrzewa i ma najwyższe spośród łubinów wymagania glebowe, co powoduje, że jest najmniej rozpowszechniony w uprawie.

Odmiany łubinów dzieli się na przydatne jako pasza (słodkie) i gorzkie, które można wykorzystać jedynie jako zielony nawóz. Wśród odmian słodkich możemy wyróżnić odmiany tradycyjne i samokończące.  Odmiany tradycyjne charakteryzują się rozgałęzianiem się roślin. Odmiany samokończące nie tworzą rozgałęzień, równomiernie dojrzewają, nie wykazują skłonności do przedłużania wegetacji i do pękania strąków.
Aktualnie w Krajowym Rejestrze znajduje się 8 odmian łubinu żółtego. Wszystkie są odmianami pastewnymi, 2 odmiany są typu samokończącego i 6 niesamokończącego.
Wśród odmian łubinu wąskolistnego mamy 10 odmian pastewnych (słodkich) i 2 odmiany gorzkie, 3 z pośród nich to odmiany samokończące, natomiast 9 niesamokończących.
Barwa kwiatów łubinu wąskolistnego jest jedną z cech rozpoznawczych odmiany. Mogą to być kolory niebieski, biały, lub różowy- z trzema odcieniami.
Łubin żółty ma zawsze kwiaty żółte o odcieniu pomarańczowym, złotym lub cytrynowym.
Łubin biały jest reprezentowany przez dwie odmiany pastewne. Jedna z nich to odmiana samokończąca, druga niesamokończąca.
Niektóre odmiany łubinów cechuje termoneutralność. Odmiany takie nie wymagają jarowizacji, rozwijają się szybciej, wcześniej dojrzewają nawet przy opóźnionych siewach, mają znacznie zredukowaną liczbę rozgałęzień.
Nasiona łubinu ze względu na dużą koncentrację białka w suchej masie wynoszącą w przypadku łubinu wąskolistnego około 33 % a u żółtego 44 % są cennym komponentem mieszanek pasz treściwych dla trzody, bydła i drobiu.
Na cele paszowe można również przeznaczyć zakiszoną zielonkę z łubinów. W porównaniu do kiszonki z kukurydzy ta z łubinów zawiera zdecydowanie więcej białka.

Lubinzolty1_m

Wymagania glebowe
Wymagania glebowe łubinu żółtego są małe, dlatego jego uprawę zaleca się na glebach klasy IV b, V i VI kompleksów: od żytniego dobrego do najsłabszego. Najlepiej go uprawiać na glebach o odczynie lekko kwaśnym z pH od 5 do 6. Należy podkreślić, że gatunek ten nie lubi gleb o odczynie obojętnym, zasadowym lub świeżo zwapnowanych, gdyż powoduje to u niego chlorozę liści.
Łubin wąskolistny ma nieco większe wymagania glebowe niż łubin żółty. Jego uprawę zaleca się na glebach klasy III a, III b, IV a i IV b, kompleksów żytniego bardzo dobrego i dobrego, o pH zbliżonym do obojętnego.

Stanowisko w zmianowaniu
Łubiny najczęściej są uprawiane po zbożach.  Nie należy ich uprawiać po sobie lub po innych roślinach motylkowatych, gdyż taka uprawa prowadzi do powstania zjawiska tak zwanego  „wyłubinienia”, powodowanego rozwojem bakteriofagów niszczących bakterie brodawkowe oraz nasileniem występowania chorób zgorzelowych. Łubiny, podobnie jak inne strączkowe, nie powinny być uprawiane w stanowisku bezpośrednio po okopowych na oborniku.

Uprawa roli
Uprawa roli po zbiorze zbóż powinna polegać na dobrym jej odchwaszczeniu. W tym celu wykonuje się podorywkę i bronowanie, a późną jesienią głęboką orkę przedzimową . Wiosną na glebach lekkich wystarcza bronowanie, na glebach średnich natomiast potrzebne jest nieco głębsze wzruszenie roli agregatem uprawowym.
Można również zastosować uprawę uproszczoną, czyli po zbirze przedplonu pozostawić ściernisko do jesieni i w miejsce orki przedzimowej wykonać powierzchniową uprawę roli z zastosowaniem np. brony talerzowej, kultywatora, grubera lub innych narzędzi.

Nawożenie
Nawożenie fosforem i potasem pod łubiny na glebach cięższych zaleca się zastosować jesienią pod orkę przedzimową, a na lżejszych wczesna wiosną, przed uprawą przedsiewną. W zależności od zasobności gleby stosuje się 50 do 70 kg P2O5/ha i 80 do 120 kg K2O/ha.
Łubin żółty nie wymaga nawożenia azotem, pod wąskolistny zaleca się zastosować 20 do 30 kg N/ha.

Siew
Do siewu należy używać nasion zdrowych, nieuszkodzonych, dobrze kiełkujących. Należy je zaprawić zaprawą grzybo i owadobójczą. Korzystnym zabiegiem wykonanym bezpośrednio przed siewem. a po zaprawieniu nasion jest zaszczepienie materiału siewnego właściwą dla gatunku Nitraginą. Siew obu gatunków zaleca się jak najwcześniej, najlepiej w drugiej połowie marca, chociaż odmiany termoneutralne mogą być wysiewane później, nawet do połowy kwietnia. Ilość wysiewu zależy od typu odmiany, u tradycyjnych jest to 90 do 100 roślin na 1 m2, natomiast  u odmian samokończących 100 do 120 roślin na 1 m2. W zależności od odmiany jest to około 120 do 160 kg /ha dla łubinu żółtego i wąskolistnego, a 230 do 250 kg /ha dla łubinu białego. Rozstawa międzyrzędzi powinna wynosić 20 do 30 cm, a głębokość 2-4 cm. Do siewu należy stosować siewniki punktowe lub siewniki z aparatami wysiewającymi przeznaczonymi do siewu nasion grubych.

Pielęgnacja zasiewów
W trakcie wegetacji łubinów konieczna jest ochrona roślin przed nadmiernym zachwaszczeniem i patogenami.
Bezpośrednio po siewie można zastosować przeciwko chwastom dwuliściennym Linurex 50 WP i Linurex 500 SC, a także Goltix 70 WG i Metron 700 SL, które to dwa środki można również zastosować w fazie 2-3 liści łubinu. Na chwasty jednoliścienne zaleca się Fusilade Forte 150 EC, Pantera 040 EC, Targa Super 05 EC.
W celu ochrony plantacji łubinu przed antraknozą możemy zastosować profilaktycznie preparat Gwarant 500 SC w fazie siewki, w razie potrzeby zabieg powtórzyć.
Szkodniki to przede wszystkim mszyce, które są wektorami chorób wirusowych oraz oprzędzik szary. W przypadku nalotu mszyc można zastosować Pirimor 500 WG, a przeciw oprzędzikom Mesurol 500 FS do zaprawiania nasion przed siewem.

Zbiór
Łubiny na ogół dojrzewają nierównomiernie, dlatego zaleca się przeprowadzić desykację przed zbiorem preparatami: Basta 150 SL, Basta 200 SL, Reglone 200 SL lub Reglone Turbo 200 SL. Zabieg należy wykonać gdy przynajmniej połowa strąków zbrunatnieje, a nasiona osiągnął dojrzałość fizjologiczną
Zbiór łubinów przeprowadza się najczęściej jednoetapowo po zbrązowieniu strąków i zżółknięciu łodyg, gdy wilgotność nasion wynosi około 15-17%. Przy wyższej wilgotności nasion łubinów należy je dosuszyć.

Opracowała: Katarzyna Sitek

Akceptował kierownik działu: Stanisław Kawa

Zmieniony: wtorek, 02 marca 2010 14:32