bip_logo

HOTEL PODR Boguchwała

Agroturystyka

Gospodarstwa agroturystyczne



















podrtv1

YouTube
Wiosenne zabiegi w oziminach PDF Drukuj

 

Rzepak

Okres wiosennego rozwoju rzepaku ozimego charakteryzuje się bardzo dużym przyrostem masy roślin i odpowiednio dużym, do tego przyrostu, zapotrzebowaniem na składniki nawozowe – głównie azot

Wysokość dawek azotu zależy od zakładanego plonu, wartości nawozowej przedplonu i stanu przezimowania roślin.

Do wytworzenia 1 tony nasion rzepaku potrzeba 50-60 kg N, czyli przy zakładanym plonie 3 tony z 1 ha pobrane zostanie około 180 kg azotu. Przyjmując, że z gleby pobierane jest około 40 kg azotu, a przedsiewnie zastosowano 30 kg azotu, pogłównie powinno być wysiane 110 kg azotu w 2 lub 3 dawkach. Jeżeli stosujemy dwie dawki to dajemy je w proporcjach:

-60-70 % w momencie ruszenia wegetacji,

-30 do 40 % od początku tworzenia się pędów kwiatowych do pełni pąkowania.

Jeżeli dajemy 3 dawki to porcje są mniejsze:

- 60%, 30% i 10%

- lub 50%, 25% i 25% trzecią cześć wiosennej dawki azotu stosujemy natychmiast po przekwitnięciu rzepaku na zieloną łuszczynę.

Rzepak rozpoczyna wegetację już na przedwiośniu przy temperaturze 2-3 oC. Pierwszą dawkę należy zastosować jak najwcześniej w formie nawozów szybko działających np. saletry amonowej, drugą dawkę w postaci saletry amonowej albo mocznika, dwa tygodnie później, przy możliwościach technicznych uzasadnione jest zastosowanie trzeciej dawki azotu w postaci saletry amonowej lub 12% wodnego roztworu mocznika.

DSC03104  Na starcie wegetacji rośliny rzepaku oprócz azotu potrzebują także siarki. Pobierają jej dużo, szczególnie wiosną, od fazy wydłużania łodygi do fazy zawiązywania łuszczyn. Na plantacjach, gdzie mogą wystąpić w glebie niedobory siarki należy stosować od 30 do 50 kg S/ha w nawozach siarczanowych (dobrą formą jest siarczan amonu).

W nawożeniu wiosennym rzepaku ozimego nie należy także pominąć ważnych dla niego mikroelementów, tj. B, Mn, Zn, Cu, Mo.

Jednym z najgroźniejszych wczesnowiosennych szkodników rzepaku jest chowacz brukwiaczek. Masowo pojawia się na plantacjach już w temperaturze 6-9 o C. Szkodnika tego możemy zwalczać m.in. następującymi preparatami:   Bulldock 025 EC, Karate Zeon 050 CS, Marik 240 EW, Proteus 110 OD.

Zboża

Na wiosnę oceniamy planację zbóż ozimych pod kątem plonowania. W przypadku plantacji słabo rozkrzewionych możliwe jest pod koniec krzewienia (BBCH 22-25) zastosowanie regulatora wzrostu zawierającego CCC czyli chlorek chloromekwatu, który ma na celu pobudzenie roślin do wytwarzania nowych pędów. Przy stosowaniu CCC należy pamiętać, że wnika on do roślin w wyższych temperaturach (najlepiej powyżej 12 oC, dlatego stosując należy wybierać formę CCC z odpowiednim adiuwantem. Zboża można również dokrzewić stosując azot w formie azotanowej. Efekt ten pozwala osiągnąć także stosowanie herbicydów z grupy sulfonylomoczników, które mają działanie regulacyjne, powodują zwiększenie krzewienia zbóż.

9

Na początku wiosennej wegetacji należy podać pierwszą dawkę azotu. Na plantacjach dobrze rozwiniętych przed zimą, zasianych w terminie, z dobrą obsadą dawkę startową azotu można podać w formie mocznika lub siarczanu amonu. W przypadku plantacji słabszych korzystniejsze zastosowanie jest saletry magnezowej, potasowej lub wapniowej. Średnio stosuje się pod pszenicę, pszenżyto i żyto ozime dawkę 40-60 kg N/ha, a pod jęczmień ozimy stosujemy od 30-40 kg N/ha.

DSC00741

 

Na wiosnę należy także ocenić plantację pod kątem zachwaszczenia i wykonać opryski odpowiednio dobranymi herbicydami.

Koniec krzewienia to czas do obserwacji chorób, szczególnie podstawy źdźbła. Choroby te zwalczamy w okresie początku strzelania w źdźbło (BBCH 31-32). Przy okazji wiosennej lustracji podstawy źdźbła należy także zwrócić uwagę na mogące pojawić się choroby liści, co pozwoli na dobranie odpowiedniego preparatu zwalczającego więcej grzybów chorobotwórczych.

 

 

Oprac. Katarzyna Sitek, Anna Moskal

Akceptował kierownik działu: Jan Kocój