bip_logo

HOTEL PODR Boguchwała

Agroturystyka

Gospodarstwa agroturystyczne



















podrtv1

YouTube
Podkarpacki Ośrodek Doradztwa Rolniczego
Biuletyn Informacyjno-Handlowy, kwiecień 2011 r. PDF Drukuj

biuletyn dla halineczka

AKTUALNOŚCI

Płatności bezpośrednie
To warto wiedzieć
Ruszyła kampania „Tradycja, jakość i europejski smak”
Rolnictwo na świecie

WYWIAD

Łemkowskie korzenie i agroturystyka

OGRODNICTWO

Przypomnienia ogrodnicze
Kalendarz biodynamiczny
Przyspieszona uprawa fasoli szparagowej
Nareszcie wiosna
Kontrola pozostałości środków ochrony roślin w warzywach w 2010 r.

PRODUKCJA ROŚLINNA I ZWIERZĘCA

Przypomnienia rolnicze
Jak zrobić dobrą kiszonkę lub sianokiszonkę z traw (cz.1) 
Kukurydza na ziarno
Odchwaszczanie ozimin na wiosnę
Pora badań na polu, warzywniku i sadzie
Trudna walka z chorobami w kukurydzy

EKOLOGIA

Program rolnośrodowiskowy w PROW 2007-2013

AGROTURYSTYKA

Mały mieszczuch na wsi

WYDARZENIA

Degustacja baraniny na spotkaniu owczarzy
Strączkowe aktualności
AGROTECH w Kielcach
Szansa na wspólne działanie
O przyszłości schabowego

OGŁOSZENIA

PODKARPACKA IZBA ROLNICZA

Z prac Zarządu i Biura PIR 
VII Podkarpackie Forum Kobiet Wiejskich

KĄCIK PORAD

Bogactwo wielkanocnego stołu

PREZENTACJE

Adresy PZDR

Rynek Rolny – wkładka

 
Aktualności Działu Kadr i Organizacji Pracy PDF Drukuj
Strona w budowie
Zmieniony: sobota, 06 czerwca 2009 11:13
 
Podkarpackie gęsi PDF Drukuj

 

Gęsi w starożytnej Grecji uważane były za symbol płodności, a w Państwie Rzymskim były symbolem czujności po sławnym wydarzeniu, kiedy ptaki te głośnym gęganiem ostrzegły Rzymian przed atakiem Galów.

Gęsi jako gatunek należą do rzędu blaszkodziobych i rodziny gęsiowatych.

Przodkami współcześnie chowanych gęsi jest głównie szara gęś gęgawa, którą udomowiono przed 3000 lat, gęś garbonosa udomowiona ok. 1000 lat temu oraz bernikla kanadyjska udomowiona najpóźniej, bo w XVIII wieku. Gęsi dzikie zasiedlały tereny Azji Wschodniej, Europy, Egiptu i żyją do dziś na wolności. Gęś gęgawa na przykład obecnie występuje w Europie i aż po polarne koło, w Polsce zaś gnieździ się najliczniej na jeziorze Gopło, w rezerwacie Stawy Milickie, a także gniazduje na Pomorzu, Mazurach, w Wielkopolsce i na Dolnym Śląsku.

Wskutek długiego okresu udomowienia zmieniły się znacznie sposoby zachowania hodowanych gęsi.

A oto niektóre zwyczaje tych ptaków.

Gęś jest typowym zwierzęciem pastwiskowym i wodnym (znakomicie wykorzystuje zielonki – wśród drobiu nazywana jest małym „przeżuwaczem”). Ptaki te uwielbiają otwarte przestrzenie pastwisk, dobrze orientują się w terenie, są bystre, ale bojaźliwe, niepokoją je zarośla i nieznane drogi.

Gęsi są zagniazdownikami tzn., że ich pisklęta stają się w dużym stopniu już samodzielne zaraz po wykluciu. Gąsię nawiązuje kontakt z matką za pomocą głosu jeszcze przed wykluciem. Pisklętami opiekują się oboje rodziców, pisklęta zaś reagują posłusznie na polecające odgłosy rodziców. Po 3-4 dniach od wyklucia cała rodzina wybiera się na pierwszą wycieczkę nad wodę. Południowa pora dnia, to ulubiony czas dla gęsi na rekreację, kąpiel i wypoczynek. Młode gąsiorki w ciągu pierwszych 12 dni życia rozpoczynają swoje pierwsze „męskie” potyczki. Do 8-10 tygodnia życia gąsięta (w naturze) są uczone latania.

Jesienią dzikie gęsi instynktownie zbierają się w duże grupy, formują klucze i odlatują, wiosną zaś wracają i rozpoczyna się okres godowy, a zawarty związek gęsi z gąsiorem jest zazwyczaj stały i trwa całe życie (u gęsi dzikich nigdy nie dochodzi do parzenia się ptaków spokrewnionych). W chowie przydomowym jeden gąsior przypada często na 3-5 gęsi, samice rozpoczynają nieśność w wieku ok. 10 miesięcy, u gęsi reprodukcyjnych okres nieśności trwa od połowy stycznia do czerwca, ale aktywność seksualną gęsi domowe przejawiają cały rok.

Celem współczesnego chowu gęsi jest pozyskanie na rynek krajowy i zagraniczny dobrego mięsa, cennego pierza lub jaj wylęgowych. Polska jest znaczącym dostawcą wysoko cenionych tuszek gęsich na rynek zachodni, zwłaszcza niemiecki. Dobra od wielu lat pozycja eksportu gęsich tuszek, powinna czynić chów gęsi dla gospodarstw rolnych opłacalnym.

Rasy gęsi utrzymywane w Polsce to: Biała Włoska – Kołudzka ( najbardziej powszechna, stanowiąca ok. 95 % populacji gęsi w kraju) - duża nieśność, przydatna do produkcji brojlerów i do tuczu), Pomorska i Zatorska. Poza tym występują w Polsce odmiany regionalne gęsi (ok. 5% populacji) o nazwach nadanych od miejsca występowania tj.: Kielecka, Lubelska, Suwalska, Biłgorajska, Garbonosa, Podkarpacka i inne. Zagraniczne rasy wykorzystywane w hodowli polskiej to: Reńska, Słowacka, Kubańska, Gorkowska, Roman, Landes i inne.

Gęś Podkarpacka - jako odmiana regionalna utrzymywana jest przeważnie w chowie ekstensywnym w woj. podkarpackim i małopolskim (dawne Krakowskie i Rzeszowskie).

Gęsi podkarpackie cechuje białe upierzenie (czasami występują osobniki łaciate), krępa i zwarta, harmonijna budowa ciała, łapy i dziób barwy pomarańczowo-czerwonej, nisko osadzony grzebień mostka daje możliwość uzyskania bardzo ładnej tuszki. Gęś ta odznacza się dużą wydajnością rzeźną i bardzo smacznym, drobno-włóknistym mięsem.

Gęsi odmian regionalnych utrzymywane są w gospodarstwach rolnych już w niewielkich ilościach. Aby uratować i wzbogacić populację tych rodzimych ptaków stworzono w placówkach naukowych rezerwę genetyczną, której kompletowaniem i utrzymywaniem zajęła się jako pierwsza Pani Kłosowicz z Polskiej Akademii Nauk. Następnie rolę tę pełniła Stacja Testowa Drobiu Wodnego w Dworzyskach należąca do Centralnego Ośrodka Badawczo- Rozwojowego Drobiarstwa w Zakrzewie k/Poznania. Obecna nazwa tej placówki, to Stacja Zasobów Genetycznych Drobiu Wodnego w Dworzyskach przynależna do Instytutu Zootechniki – Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie.

Gęsi podkarpackie w ilości 298 szt. kupiono na południu Polski (we wsi Grabówka oraz Końskie) i po wstępnej ocenie zdrowia oraz pokroju włączono w 1975 r. do zasobów genetycznych populacji gęsi, zaś w dwa lata później oceniano ptaki pod kątem cech reprodukcyjnych i mięsnych. Masa ciała ptaków wynosiła: 12- tyg. gęsiorów 3,9-4,3 kg, a gęsi 3,6-3,75 kg, natomiast nieśność - 19 do 26 jaj.

W chwili obecnej (wg danych źródłowych Instytutu Zootechniki zawartych w opracowaniu - „Polskie rasy zachowawcze”) populacja gęsi podkarpackiej objętej rezerwą genetyczną wynosi 209 ptaków, w tym 58 gęsiorów i 151 gęsi reprodukcyjnych. Gęsi podkarpackie odznaczają się dużą odpornością oraz dobrymi wskaźnikami produkcyjnymi (bardzo dobre umięśnienie, małe otłuszczenie, pożądana w chowie drobnotowarowym wartość cech reprodukcyjnych).

Lokalne rasy i odmiany naszych ptaków użytkowych - unikatowe także w skali światowej - stanowią cenną wartość kulturową, wzbogacają krajobraz rolniczy i tradycję społeczności wiejskiej, w której zostały wytworzone. Doskonale przystosowane do miejscowych warunków, dobrze wykorzystujące uboższe zasoby paszowe (trwałe użytki zielone), dają możliwość pozyskania tradycyjnych produktów o wyjątkowej jakości.

Warto wspomnieć, iż w 1992 r. na konferencji Narodów Zjednoczonych w Rio de Janeiro, 167 krajów zrzeszonych w ONZ podpisało Konwencję o Różnorodności Biologicznej.

Polska tę konwencję ratyfikowała, zaś Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi powierzyło Instytutowi Zootechniki koordynację działań w sprawie ochrony zasobów genetycznych zwierząt w kraju (www.izoo.krakow.pl).

Ochroną objęto 75 najcenniejszych ras, odmian i rodów zwierząt, w tym również odmianę gęsi podkarpackiej (większość chronionych ras wspomagana była i jest przez państwo dotacjami). Dużą troskę w zakresie ratowania ginących ras lokalnych zwierząt wykazali niektórzy naukowcy, ale również hodowcy i amatorzy – miłośnicy zwierząt. Należą im się słowa szacunku i uznania za ten trud, wysiłek i poświęcenie.

Zważając na walory użytkowe i kulturowe gęsi podkarpackich należy je chronić oraz upowszechniać lokalnie ich chów. Ptaki te mogłyby zasilać gospodarstwa ekologiczne oraz być ozdobą gospodarstw agroturystycznych i przydomowych, mogą również odegrać ważną rolę w pielęgnowaniu tradycji kultury rolnej Podkarpacia.

Opracowanie: Józefa Kwiatanowska

Sekcja Produkcji Zwierzęcej PODR

Akceptował Kierownik Działu – Wiesława Kucharska

Zmieniony: poniedziałek, 02 listopada 2009 08:36
 
LUBACZÓW - Narol PDF Drukuj

 

 

Czesław Kossak
37-610 Narol, Dębiny 42
tel. (016) 631 70 38

Do dyspozycji gości pokoje w domu gospodarzy. Wyżywienie we własnym zakresie. Istnieje możliwość zakupu produktów z gospodarstwa. Właściciel oferuje zbiór owoców runa leśnego, wycieczki po okolicy, boisko do gry w siatkówkę oraz wspólne ogniska z pieczeniem barana. Sklep spożywczy na miejscu.

  • oferta całoroczna,
  • 2 pokoje / 4 miejsca noclegowe,
  • oddzielna łazienka,
  • bar, restauracja 4 km,
  • las 0,2 km,
  • wędkowanie 0,5 km,
  • jazda konna 7 km,
  • możliwość korzystania z rowerów
  • możliwość przyjazdu ze zwierzętami,
  • znajomość języków: niemiecki,

 

Aleksander Mamczur
37-610 Narol, Łukawica 14
tel. (016) 631 70 72

Pokoje, kuchnia, łazienka oraz siłowania do dyspozycji gości w domu właścicieli. Wyżywienie we własnym zakresie. Gospodarstwo posiada stawy rybne. Istnieje możliwość zapoznania się z produkcją kominków i kociołków ogniskowych.

  • oferta całoroczna,
  • 5 pokoi / 19 miejsc noclegowych,
  • oddzielna łazienka
  • bar, restauracja 5 km,
  • las 0,3 km,
  • wędkowanie 0,4 km,
  • jazda konna 8 km,
  • znajomość języków: niemiecki, angielski,

Bolesław Rebizant
37-610 Narol, Wola Wielka 148
tel. (016) 631 71 65

Gospodarz udostępnia pokoje we własnym domu. Posiłki na bazie produktów pochodzących z gospodarstwa. Właściciel oferuje zbieranie owoców runa leśnego oraz zorganizowanie ogniska.

  • oferta sezonowa VI - X,
  • 5 pokoi / 5 miejsc noclegowych,
  • oddzielna łazienka
  • całodzienne wyżywienie,
  • las 0,1 km,
  • wędkowanie 1 km,
  • możliwość korzystania z rowerów
  • możliwość przyjazdu ze zwierzętami,
  • znajomość języków: niemiecki,

Zbigniew Rebizant
37-610 Narol, Wola Wielka 147
tel. (016) 631 72 16

Pokoje gościnne w domu gospodarzy. Gospodarz - leśniczy, oferuje wspólne polowanie lub zbiór owoców runa leśnego. Smaczne, oryginalne dania.

  • oferta całoroczna,
  • 5 pokoi /10 miejsc noclegowych,
  • oddzielna łazienka
  • całodzienne wyżywienie ,
  • las 0,1 km,
  • wędkowanie 0,5 km,
  • możliwość polowań
  • możliwość korzystania z rowerów
  • znajomość języków: niemiecki,


Maria Płazio
37-610 Narol, Łukawica 92
tel. (016) 631 73 56

Gospodarstwo położone w otulinie Roztoczańskiego Parku Krajobrazowego. Pokoje gościnne w domu gospodyni. Wyżywienie na bazie produktów z własnego gospodarstwa. Można zorganizować ognisko.

  • oferta całoroczna,
  • 3 pokoje / 8 miejsc noclegowych,
  • oddzielna łazienka,
  • całodzienne wyżywienie,
  • las 0,5 km,
  • wędkowanie 2 km,
  • kąpielisko 20 km,
  • jazda konna 8 km,
  • możliwość przyjazdu ze zwierzętami,

Jan Głaz
37-610 Narol, Wola Wielka 62
tel. (016) 631 74 22

Pokoje gościnne w domu gospodarzy. Właścicielka poleca tradycyjne, domowe posiłki. Istnieje możliwość zakupu nabiału, warzyw, miodu z własnej pasieki. Mile widziane rodziny z dziećmi. Właściciele oferują przewodnictwo po okolicy.

  • oferta całoroczna,
  • 3 pokoje / 6 miejsc noclegowych,
  • oddzielna łazienka,
  • całodzienne wyżywienie,
  • las 1 km,
  • kąpielisko 20 km,
  • wędkowanie 2 km,
  • jazda konna 15 km,
  • możliwość przyjazdu ze zwierzętami
Zmieniony: piątek, 03 stycznia 2014 13:29
 
Soja źródłem białka PDF Drukuj

Soja jest jedną z najbardziej wartościowych roślin uprawianych w świecie na pokarm dla ludzi i paszę dla zwierząt. Cenne właściwości soi są związane z wysoką zawartością białka w nasionach (35-40%) i tłuszczu (18-22%). O jego szczególnej wartości decyduje obecność znacznych ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych

Walory soi tkwią także w wysokiej zawartości związków mineralnych: fosforu, magnezu, żelaza, cynku, miedzi oraz witamin z grupy B.
Soja pomimo, że jest rośliną ciepłolubną i dnia krótkiego może być uprawiana w naszym kraju. Najlepsze warunki do jej uprawy są na południowym wschodzie (wyłączając tereny górzyste).

Zalety uprawy soi:
- ze względu na głęboki system korzeniowy poprawia fizyko-chemiczną strukturę gleby,
- jako typowa roślina motylkowa, współżyje z bakteriami brodawkowymi wiążącymi azot z powietrza co pozwala na ograniczenie nawożenia tym składnikiem,
- jest dobrym przedplonem dla roślin następczych, gdyż pozostawia resztki pożniwne bogate w azot,
- jest bogatym źródłem białka i tłuszczu co pozwala na wykorzystanie jej jako komponentu pasz dla zwierząt.

Dobór odmian
W krajowym rejestrze znajduje się obecnie 6 odmian soi (wolnych od GMO), wszystkie są krajowej hodowli. Są to odmiany: Aldana, Augusta, Jutro, Mazowia, Nawiko i Progres. Odmiany te charakteryzują się wczesnością odpowiednią dla warunków klimatycznych naszego kraju. Do uprawy należy wybierać tylko te odmiany, ze względu na to, że odmiany hodowli zagranicznej w naszych warunkach nie dojrzewają.

Wymagania glebowe i przedplonowe
Uprawa soi powinna być lokalizowana na glebach żyznych, pozostających w dobrej kulturze i o dobrych właściwościach powietrzno-wodnych. Soja nie znosi gleb kwaśnych. Optymalne pH gleby to 6-7. Gleby o pH poniżej 5,5 należy wapnować.
Soja najczęściej jest uprawiana po roślinach zbożowych, dobrymi przedplonami są również okopowe w 3 roku po oborniku. Nie powinna być uprawiana częściej niż co 4 lata na tym samym polu. Soja może być uprawiana w plonie głównym lub wtórym po mieszankach ozimych zbieranych w maju.

Uprawa roli
Soja wymaga bardzo starannej uprawy roli, której głównym celem jest odchwaszczenie i utrzymanie odpowiedniej struktury.  Jesienią należy wykonać pełen zestaw uprawek pożniwnych i orkę przedzimową. Wiosną zabiegi ogranicza się do włókowania i bronowania. W związku z późnym terminem siewu soi kilkakrotne bronowanie jest dobrym sposobem na ograniczenie zachwaszczenia, ale należy unikać zbytniego przesuszenia wierzchniej warstwy gleby. Dobre wyrównanie pola ułatwia zbiór kombajnem.

Nawożenie mineralne
Nawożenie fosforowe i potasowe należy stosować przed orką przedzimową lub wiosną pod agregat uprawowy w ilości 60-80 kg P2O5 /ha i 80-120 kg K2O/ha. Wysokość nawożenia azotowego jest uzależniona od tego, czy nasiona zaszczepimy Nitaginą dla soi. Jeżeli stosujemy Nitraginę, to przedsiewnie należy wysiać 25-30 kg N/ha i na początku kwitnienia około 30 kg N/ha. Gdy nie stosujemy Nitraginy przedsiewnie dajemy 30-50 kg N/ha i na początku kwitnienia 40-60 kg N/ha. Należy pamiętać, że nadmierne nawożenie azotem przedłuża okres wegetacji i opóźnia dojrzewanie. Soja korzystnie reaguje na nawożenie niektórymi mikroelementami, m.in. borem, molibdenem i manganem. W przypadku stwierdzenia objawów niedoboru tych mikroelementów na roślinach można zastosować nawożenie dolistne w fazie tworzenia pąków kwiatowych.

Siew
Siew soi zaleca się w terminie od 20 kwietnia do 5 maja. Nasiona należy wysiewać w ogrzana glebę o temperaturze co najmniej 8 oC. Soja współżyje z bakteriami brodawkowymi, które rzadko występują w naszych glebach, dlatego korzystne jest szczepienie nasion Nitraginą. Przeprowadza się je na 2-3 dni przed siewem. Szczepionkę należy dokładnie wymieszać z nasionami, chroniąc je przed działaniem promieni słonecznych. Można również zastosować szczepionkę bezpośrednio do gleby, po czym pole należy zabronować. Nasiona wysiewa się na głębokość 3-4 cm, w rozstawie rzędów 20-25 cm. Obsada roślin powinna wynosić 80-100 roślin na 1 m2 co daje 150-200 kg nasion na 1 ha. W warunkach mniejszej wilgotności gleby podczas siewu zaleca się zastosować wał kruszący, co powoduje lepsze podsiąkanie wody i wyrównanie pola.

Pielęgnacja i zbiór
Ze względu na brak herbicydów do powschodowego zwalczania chwastów w uprawie soi istnieje obecnie potrzeba wykonania badań rejestracyjnych nowych środków. Fakt ten powoduje, że jedyną metodą odchwaszczania plantacji soi jest mechaniczne niszczenie chwastów poprzez bronowanie czy stosowanie pielników w międzyrzędziach.
Soja dojrzewa w zależności od odmiany od III dekady sierpnia do połowy września. Przy nierównomiernym lub opóźnionym dojrzewaniu łanów należy wykonać desykację (preparatem Harvade 250 SC w dawce 1,5-2 l /ha). Zbiór wykonuje się jednoetapowo kombajnem, gdy wszystkie strąki są brązowe, a nasiona suche. Ze względu na konieczność bardzo niskiego koszenia roślin (nisko osadzone dolne strąki soi) pole powinno być wolne od kamieni. Zebrane nasiona należy dosuszyć do 13% wilgotności. Średnio uzyskuje się plony nasion soi w granicach do 15-20 dt/ha.

Opracowała: Anna Moskal

Akceptował kierownik działu: Stanisław Kawa

 
<< Początek < Poprzednia 181 182 183 184 185 186 187 188 189 190 Następna > Ostatnie >>

Strona 182 z 205