bip_logo

HOTEL PODR Boguchwała

podrtv1

YouTube
Podkarpacki Ośrodek Doradztwa Rolniczego
GRUPY ŚPIEWACZE W PAWŁOSIOWIE PDF Drukuj

Zespół Śpiewaczy PAWŁOSIOWIANIE z Pawłosiowa 3 W niedzielę 10 stycznia br. w kościele pw. Św. Piotra i Pawła w Pawłosiowie odbył się kolejny XI Regionalny Przegląd Grup Śpiewaczych „ Kolędy i Pastorałki”. Spotkania takie są okazją do zaprezentowania dorobku kulturalnego oraz przyczyniają się do integracji pokoleń, pielęgnowania tradycji oraz kontynuowania i popularyzacji obrzędów związanych ze świętami Bożego Narodzenia. Samorządy lokalne, Koła Gospodyń Wiejskich, stowarzyszenia, fundacje i liczne organizacje i instytucje, w tym Ośrodek Doradztwa Rolniczego uczestniczą, propagują i zachęcają do pielęgnacji tradycji i obrzędów.
Przeglądowi Grup Śpiewaczych patronowali Starosta Powiatu Jarosławskiego i Gazeta Jarosławska, a organizatorami byli:
- Stowarzyszenie Folklorystyczne „Pawłosiowianie”
- Centrum Kulturalne w Przemyślu
- Parafia Rzymskokatolicka w Pawłosiowie
- Wójt Gminy Pawłosiów
Impreza ta cieszy się corocznie ogromnym zainteresowaniem słuchaczy iZespół Śpiewaczy z Wiazownicy uczestników.W tym roku w przeglądzie uczestniczyło 16 zespołów śpiewaczych z gmin: Jawornik Polski – 1, Pawłosiów – 2, Przeworsk – 3, Stary Dzików - 3, Wiązownica – 3, Zarzecze – 4 oraz Żurawica - 1.  Po trwającym ponad 3 godziny kolędowaniu komisja złożona z fachowców dokonała podsumowania i oceny poszczególnych występów.
· I nagrodę / pieniężną i rzeczową / zdobył Zespół Śpiewaczy z Wiązownicy
· 3 równorzędne II nagrody zdobyły Zespoły Śpiewacze z Pawłosiowa, z Rożniatowa gm. Zarzecze i z Ułazowa gm. Stary Dzików.
· 2 równorzędne III nagrody przypadły w udziale Zespołowi „Stokrotki” z Cewkowa Woli gm. St. Dzików oraz „ Grzęszczanie” z Grzęski w gminie Przeworsk.
Pozostali uczestnicy zdobyli wyróżnienia i dyplomy.
Nagrody ufundowali: Starosta Jarosławski, Centrum Kulturalne w Przemyślu, Parafia Rzymskokatolicka w Pawłosiowie oraz Wójt Gminy Pawłosiów.W gronie licznie przybyłych na kolędowanie mieszkańców i słuchaczy byli posłowie, Mieczysław Golba i Mieczysław Kasprzak. Po emocjach towarzyszących ogłaszaniu wyników, uczestnicy zapowiedzieli swój udział w przeglądzie w przyszłym roku. Gorący poczęstunek zakończył imprezę.
ZD w Jarosławiu
Franciszek Matusz

 

 
Laureat Konkursu Ekologicznego PDF Drukuj

Michał (12) Pani Krystyna Kukla - Śmigielska w roku 2009 uczestniczyła w konkursie na najlepsze gospodarstwo ekologiczne, którego współorganizatorem był Podkarpacki Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Boguchwale. W kategorii „ ekologia i środowisko „ została laureatką III – go miejsca na Podkarpaciu.To zaszczytne miejsce uzyskała dzięki pracowitości i konsekwencji. Od 30 stu lat wraz z mężem Aleksandrem prowadzą gospodarstwo rolne o pow. 68,00 ha w  miejscowości Ustianowa Górna – gmina Ustrzyki Dolne. Głównym kierunkiem produkcji to chów wielokierunkowy zwierząt / konie bydło, trzoda chlewna i drób.
Aby poprawić dochodowość gospodarstwa od 2002 roku pani Krystyna zaczęła prowadzić działalność agroturystyczną sporządzając posiłki dla gości z własnych produktów. Szybko zauważyła że goście pytają o produkty ekologiczne ,w związku z tym zadecydowała o przestawieniu swojego gospodarstwa na produkcję ekologiczną. Ponieważ pani Krystyna bardzo chętnie korzysta ze szkoleń organizowanych przez Ośrodek Doradztwa Rolniczego, dlatego szybko zdobyła wiedzę o ekologii i już od 2005 roku prowadzi gospodarstwo metodami ekologicznymi . Tym sposobem stworzyła sobie kanał sprzedaży i zagospodarowania swoich produktów , serwując gościom wspaniałe ekologiczne dania. Dzięki swojej aktywności zdobywa środki z funduszy unijnych na dalszy rozwój gospodarstwa i agroturystyki poprawiając tym samym jakość pozyskanych produktów i świadczonych usług.
Chociaż produkcja pasz dla swoich zwierząt i uprawa warzyw bez nawozów i środków ochrony roślin jest bardziej kosztowna niż w tradycyjnym gospodarstwie to jednak gospodarze są przekonani ze wybrany kierunek produkcji jest korzystniejszy dla zdrowia, bo zdrowa żywność to zdrowy styl życia.
Romana Jabłońska
ZD – Ustrzyki Dolne

 
Nisko - Rudnik n/Sanem PDF Drukuj

Monika   Małek„Zacisze”             
Przędzel, ul. Nowe Osiedle 93

37-420 Rudnik nad Sanem
tel. 15 876 29 14, 885 02 96 78

zacisze4[1]

Gospodarstwo położone w pięknej okolicy, w bezpośrednim sąsiedztwie lasu w Rudnickim Zagłębiu Wikliniarskim. Oferta ukierunkowana do miłośników zbierania owoców runa leśnego oraz pasjonatów przyrody. Wydzielone miejsce do wieczornych spotkań przy grillu i ognisku. Istnieje możliwość wędkowania w stawach rybnych, pływania pontonami. Atrakcją regionu jest odbywająca się cyklicznie impreza „Wiklina Rudnik nad Sanem”.

  • oferta sezonowa V-IX,
  • 3 pokoje/5 miejsc noclegowych,
  • oddzielna łazienka,
  • wyżywienie do uzgodnienia,
  • możliwość przyjazdu ze zwierzętami
Zmieniony: wtorek, 06 lipca 2010 08:54
 
Jak pozyskać mleko zdrowe o dobrej jakości PDF Drukuj

PODKARPACKI OŚRODEK DORADZTWA ROLNICZEGO w BOGUCHWALE

zaprasza na seminarium

Jak pozyskać mleko zdrowe o dobrej jakości

Seminarium odbędzie się w Podkarpackim Ośrodku Doradztwa Rolniczego w Boguchwale 7 lutego 2011 r.

Rozpoczęcie o godz. 900

Program seminarium

900 – 915 Otwarcie seminarium

Dyrektor PODR w Boguchwale

915 – 1115 Postępowanie profilaktyczne i leczenie mające na celu obniżenie

liczby komórek somatycznych (LKS)

dr nauk wet. Wiesław Niewitecki

1115 – 1125 Przerwa kawowa

1125 – 1235 Dlaczego krowy nie doją więcej

dr Zbigniew Lach

1235 – 1300 Kwotowanie produkcji mleka w roku kwotowym 2010/2011

Mariusz Kawa – dyrektor A R R w Rzeszowie

1300 - 1320 Racjonalne Żywienie krów mlecznych i problem ilości komórek somatycznych
w mleku

Konrad Zasada firma DOSSCHE

1320 – 1340 Higiena doju i dobrostan

Adama Bartoszuk firma DeLaval

1340 - 1400 Dyskusja

1400 Obiad – zakończenie seminarium

Zmieniony: środa, 11 kwietnia 2012 05:59
 
Wykaz produktów wpisanych na listę PRODUKTÓW TRADYCYJNYCH z powiatu stalowowolskiego PDF Drukuj

CHLEB CHWAŁOWSKI

Wpis na Listę Produktów Tradycyjnych – Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi – 10. 03.2006 rok. Kategorii „Wyroby piekarnicze i cukiernicze”

Nazwa produktu: Chleb Chwałowski.

Nazwa historyczna regionu, z którego pochodzi produkt to „Galicja” – wieś o klasycznej nazwie patronimicznej, która wiąże się z imieniem „Chwalimir”, w średniowieczu ówczesny „Chwalimir” to Chwał. To pierwszy właściciel osady na przełomie XIX i XX w. w Chwałowicach. Wieś Chwałowice położona jest we wrotach Puszczy Sandomierskiej. Tu zbiegają się 3 krainy (Niż Sandomierski, Wyż Sandomierski, Wyżyna Lubelska).

Właściwości fizyczne, organoleptyczne, charakterystyczne cechy to:

Chleb kopulasty o lekko popękanej skórce z odwzorowanym splotem. Na przekroju, miękisz o strukturze gąbczastej, o równej porowatości. Kształt okrągły, a na przekroju owalny. Wielkość chleba: 25-35 cm; wysokość – 12-15 cm; waga po wypieku 2-3 kg. Wierzchnia część bochenka w kolorze: od jasnego, do ciemnobrązowego, spód mocniej przypieczony. Na przekroju miękisz w kolorze szarym. Skórka twarda, miękisz, sprężysty. Smak – lekko kwaśny, charakterystyczny dla chleba żytniego.

Pochodzenie i charakterystyka surowców:

Mąka żytnia - żyto uprawiane na glebie lekkiej, bielicowej, zasobnej w minerały; obszar ekologiczny z dala od przemysłu; w pobliżu lasy, żyto zbierane w dni słoneczne. Mąka przechowywana w workach z materiału naturalnego. Mleko wiejskie, od krów karmionych paszą z własnej uprawy roślin o wysokiej zawartości białka i soli mineralnych. Woda ze studni wiejskiej; drożdże – piekarskie; zakwas - rozczyn (część ciasta z poprzedniego pieczenia, wyskrobana z dna i ścian dzieży). Sól – zwykła. Tradycyjne urządzenie – dzieża, koszyczki plecione ze słomy; piec piekarski; pociasek (narzędzie do wygarnięcia węglików); pomietło (miotełka); łopata – do wsadu chleba do pieca.

Co stanowi ten związek na dowody na oryginalność produktu:
Tradycja sięga przełomu XIX i XX wieku i sięga do dna dzisiejszego. Sposób wytwarzania i wypieku nawiązuje do tradycji wsi Chwałowice, od której wywodzi się nazwa oraz w której tradycja techniki pieczenia chleba żytniego przekazywana jest z pokolenia na pokolenie. „ŁOPATY” do chleba w czasie burzy gradowej kładziono na polu, aby odbijały się kulki; ustawione przed domem - miały zapobiec burzy.

Metoda wytwarzania wskazująca na specyficzny charakter produktu:

Do dzieży wlać ciepłą wodę, wsypać kilka garści mąki, trochę zakwasu z dna garnka, w którym kiszono barszcz. Dzieżę postawić w ciepłym miejscu. Następnego dnia, gdy „rozczyn spieniony” dosypać mąki i mieszać, dodać sól. Następnie formować, na drewnianej łopacie, posypać mąką chleby, po wyrośnięciu wsadzać do pieca. Po wyjęciu, pomaścić wodą, aby skórka była piękna.

Cechy odróżniające produkt od innych podobnych produktów:

Chleb Chwałowski z uwagi na zawartość składników pochodzących z własnego, indywidualnego gospodarstwa rolnego położonego dala od dróg komunikacyjnych i ośrodków przemysłowych, posiada wysokie walory jakościowe, smakowe, zdrowotne i odżywcze. Zachowuje wilgotność i naturalną świeżość przez cały tydzień, nie pleśnieje. Posiada wysoką zawartość białka, mikro i makroelementów oraz witamin z grupy B. Jest w 100% produktem naturalnym. Tradycyjna technika pieczenia chleba żytniego jest przekazywana z pokolenia na pokolenie ustnie lub w formie starych przepisów. Tradycyjne formy chleba, również jako pieczywa obrzędowego, a także przybory i narzędzia piekarskie mają bardzo długą historię.

Skala produkcji oraz obszar sprzedaży produktu:

Dla rodziny, gości z zagranicy, kraju. Wywożony za granicę: Na przyjęcia i spotkania okolicznościowe.

Inne informacje o produkcie: 
I nagroda „nasze Kulinarne Dziedzictwo” – 18.09.2005 rok – Łowisko, Dyplomy Honorowe – od Starosty Powiatu Stalowowolskiego, Marszałka Województwa Podkarpackiego, Wójta Gminy Radomyśl n. Sanem.

PIEROGI Z KASZY JAGLANEJ Z SEREM

Wpis na Listę Produktów Tradycyjnych – Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi – 09. 03.2010 rok. Kategorii „Gotowe dania i potrawy”

Właściwości fizyczne, organoleptyczne, charakterystyczne cechy to:

Pierogi o półkolistym kształcie, po jednej stronie zakończone falbanką. Wielkość: średnica ok. 5 cm, falbanka ok. 1 cm. Konsystencja: stała. Pierogi w dotyku elastyczne oraz delikatne. Smak i zapach – lekkosłony z wyraźnym posmakiem kaszy jaglanej i sera białego. Barwa: na zewnątrz pierogi są barwy od kremowej do blado żółtej, na przekroju widoczny żółtobiały farsz.

Pochodzenie oraz historia produktu:

Wieś Słomiana położona jest w województwie podkarpackim, w powiecie stalowowolskim, w gminie Pysznica. Mieszkańcy Słomianej od wielu lat zajmowali się uprawą prosa, dlatego też do wielu potraw wykorzystywano kaszę jaglaną (kaszę z łuskanego ziarna tego zboża). Jednym z takich dań były pierogi z kaszy jaglanej z serem.

Metoda wytwarzania wskazująca na specyficzny charakter produktu:

Na początku należy ugotować kaszę jaglaną, tzw. „jagłę” na słodkim mleku w proporcji 1/2 litra kaszy na nieco ponad 1 litr mleka. Do kaszy należy dodać niewielką ilość masła oraz odrobinę soli – według upodobań. Jagłę gotuje się bardzo powoli, przez ok. 1 godzinę, a następnie przesuwa się garnek na skraj blachy pieca, „żeby uparowała”, tzn. wystygła i nabrała smaku. Po wystygnięciu do kaszy dodaje się ok. 1/2 kg wiejskiego sera białego. Podczas gdy kasza stygnie przygotowuje się ciasto. Na stolnicę należy wysypać ok. 1 kg mąki pszennej, dodać 1 całe jajo i 2 żółtka, szczyptę soli oraz wlać rozpuszczoną 1 łyżkę stołową masła i letnią wodę –dolewając tyle „ile ciasto zabierze”. Przygotowane w ten sposób ciasto jest lepsze w smaku, jednak zdarzało się i tak, że przyrządzano ciasto tylko z mąki, soli i letniej wody. Ciasto zagniatane rękami, musi być dość miękkie. Następnie należy je rozwałkować przy pomocy drewnianego wałka lub szklanej butelki na dość cienki, okrągły placek. W rozwałkowanym cieście wykrawać fajansowym garnuszkiem (kubkiem) kółka. Do nich wkładać do środka chłodną, wcześniej przygotowaną kaszę, a brzegi kółka składać na pół i sklejać ze sobą. Pierogi wkładać do wrzącej wody, po wypłynięciu na powierzchnię gotować jeszcze przez ok. 10 minut. Gotowe „pomaścić” masłem i podawać ze słodkim mlekiem.

Cechy odróżniające produkt od innych podobnych produktów:

Gospodynie gotowały pierogi wcześniej. Wówczas układały je w garnku wysmarowanym masłem i wkładały go pod pierzynę. Pierogi w ten sposób „dochodziły” (nabierały właściwego smaku) i były jeszcze lepsze, a mogły „pod pierzyną stać i cały dzień”. Pierogi z jagłami były potrawą gotowaną przez gospodynie wyłącznie w niedzielę i święta. Były wielkim przysmakiem, uważano je nawet za najlepsze spośród wszystkich rodzajów pierogów. Pierogi z jagłami zaklejano przy pomocy łyżki „we wianuszek” na brzegach, ten sposób sklejania był charakterystyczny tylko dla tego rodzaju pierogów.

Skala produkcji oraz obszar sprzedaży produktu:

Na przyjęcia i spotkania okolicznościowe – targi, kiermasze, dożynki, konkursy. Dla rodziny, wczasowiczów.

KWAS Z GĄSEK ZIELONYCH

Wpis na Listę Produktów Tradycyjnych – Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi – 09. 03.2010 rok. Kategorii ,,Gotowe dania i potrawy”

Właściwości fizyczne, organoleptyczne, charakterystyczne cechy to:

Płyn z widocznymi kawałkami grzybów, szatkowanej kapusty oraz kaszy jaglanej. Kształt i wielkość w zależności od naczynia. Konsystencja gęstego płynu. Smak i zapach – lekko kwaśny z wyraźnym posmakiem grzybów i kiszonej kapusty. Barwa na zewnętrz jak i na przekroju – żółtokremowa.

Pochodzenie oraz historia produktu:

Wieś Słomiana leży w województwie podkarpackim, w gminie Pysznica. Położona jest na skraju lasu, dlatego jej mieszkańcy nauczyli się korzystać z jego dobrodziejstw m.in. zbierając grzyby i przyrządzając z nich rozmaite potrawy. Bardzo popularne i cenione w tych okolicach były zwłaszcza gąski zielone. Gąski („goski”) to grzyby blaszkowe, rosnące na glebach piaszczystych, na mchu, najczęściej w młodnikach leśnych. Mają bardzo charakterystyczny, lekko zielonkawy odcień kapelusza. Gąski zbiera się od października, często nawet jeszcze po pierwszych przymrozkach. W przeszłości powszechne było kiszenie gąsek w specjalnych, drewnianych skopcach oraz gotowanie kwasu z gąsek – ta potrawa jest popularna w Słomianej do dnia dzisiejszego.

Metoda wytwarzania wskazująca na specyficzny charakter produktu:

Aby ugotować kwas należy posiekać dość drobno kapustę głowiastą, którą następnie należy zakisić. Posiekaną kapustę umieścić w specjalnym naczyniu, w przeszłości były to przeważnie kamionkowe garnki, posolić i zalać letnią wodą. Naczynie postawić w cieple. Po około 7 dniach kapusta będzie ukiszona i gotowa do użycia. Do garnka nalać ok. 3 l zimnej wody, dodać do niej „dobrą garść” ukiszonej kapusty, wlać nieco soku z ukiszonej kapusty oraz wsypać garść „jagieł” (kaszy jaglanej). W zależności od indywidualnych upodobań dodać więcej kiszonej kapusty, wówczas wywar będzie kwaśniejszy. Gdy gotowane w garnku składniki będą odpowiednio miękkie, wtedy dodać uprzednio dokładnie wypłukane z piasku i pokrojone zielone gąski. Ich ilość także zależy od przyzwyczajeń gospodyni, ale potrawa powinna mieć konsystencję niezbyt gęstej zupy. Po dodaniu gąsek potrawę gotować dość krótko, najwyżej kilkanaście minut. Pod koniec gotowania dodać pokrojoną w kostkę i podsmażoną na maśle cebulę. Zupę zaprawić niewielką ilością śmietany wymieszanej z mąką. Po dokładnym wymieszaniu wlewać do gotującej się zupy, po zagotowaniu potrawa jest gotowa do spożycia.

Cechy odróżniające produkt od innych podobnych produktów:

Śmietanę z mąką mieszano w garnuszku przy pomocy „koziełka” – mątewki, wykonanej z okorowanego wierzchołka drzewa świerkowego. Kwas z gąsek jest do chwili obecnej bardzo popularną potrawą w Słomianej. Gospodynie gotowały go jako posiłek codzienny, niegdyś wyłącznie w okresie jesiennym, tj. w czasie zbiorów zielonych gąsek. Podawano go na ciepło, z chlebem.

Obecnie powszechnie stosowane jest mrożenie grzybów w zamrażarkach, w związku z tym kwas z gąsek można gotować przez cały rok.

Skala produkcji oraz obszar sprzedaży produktu:

Dla rodziny, zaproszonych gości, podczas świąt, uroczystościach, targach, kiermaszach, jarmarkach, spotkaniach cyklicznych .

KIEŁBASA PIECZONA ŚWIĄTECZNA PO PYSZNICKU

Wpis na Listę Produktów Tradycyjnych – Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi – 09. 03.2010 rok. Kategorii „Gotowe dania i potrawy”

Właściwości fizyczne, organoleptyczne, charakterystyczne cechy to:

Z wyglądu lekko pomarszczona, na przekroju widoczne kawałki mięsa. Kształt - walec, po przekrojeniu plaster ma kształt elipsy. Wielkość: długość – 30 cm, szerokość – 26-33 mm. Konsystencja: małoelastyczna, zbita, podczas łamania się kiełbasy słychać trzask. Smak i zapach charakterystyczny dla kiełbasy wędzonej, wyczuwalny zapach czosnku i pieprzu. Barwa zewnętrzna od różowej do ciemnoróżowej. Na przekroju od jasnożółtej do kremowej.

Pochodzenie oraz historia produktu:

Miejscowość Słomiana leży na obszarze gminy Pysznica. Z przeprowadzonych wywiadów etnograficznych ze starszymi mieszkańcami dowiadujemy się, w jaki sposób na tym terenie w przeszłości przygotowywano wyroby mięsne. Wędzarnie zaczęto tu budować dopiero w latach 60-tych XX wieku, dlatego też wcześniej jedynym sposobem utrwalania mięsa było pieczenie. Kiełbasę pieczoną przygotowywano wyłącznie z okazji świąt, najczęściej Bożego Narodzenia, rzadziej Wielkanocnych, ponieważ ze względu na biedę w okolicach Słomianej uboju świń dokonywano raz w roku. Tylko nieliczni, bogaci gospodarze mogli sobie pozwolić na świniobicie dwukrotnie w ciągu roku. Kiełbasa pieczona była wielkim przysmakiem, nawet podczas świąt spożywano ją tylko w ich szczególnych momentach lub częstowano nią najzacniejszych gości.

Metoda wytwarzania wskazująca na specyficzny charakter produktu:

Do wyrobu kiełbasy pieczonej wykorzystywane jest chude mięso, zazwyczaj szynka z łopatki oraz boczek lub słonina, w proporcjach na: 10 kg mięsa około 1,5 kg tłuszczu. Mięso kroi się przy użyciu ostrego noża na niewielkie kawałki o szerokości ok. 2 cm. Boczek kroi się nieco drobniej. Całość przekłada się do drewnianej niecki i dodaje soli, pieprzu oraz rozgniecione ząbki czosnku (ilość zależy od upodobań gospodarzy). Następnie wszystko należy „wymasować”, tzn. wyrobić ręcznie. Tak przygotowane mięso zostawić na 12 godzin, żeby nabrało smaku. Po upływie tego czasu ewentualnie jeszcze raz doprawić i ponownie masować. Następnie nadziewać mięsem uprzednio wyczyszczone i właściwie przygotowane jelito. Do wyrobu tej kiełbasy wykorzystuje się „początkujący” fragment jelita, ponieważ jest „grube i proste”. Do nadziewania używa się specjalnego kółka, wykonanego z patyków, zwanego „dziejką”, czasem stosuje się również główki kluczy do drzwi. Następnie kiełbasa jest zaparzana przez ok. 15-20 minut w gorącej wodzie i układana w brytfannach (blaszanych formach), wyłożonych słomą lub patykami z drewna liściastego (najlepiej olchowego lub dębowego). Brytfanny umieszcza się w dobrze rozgrzanym piecu chlebowym na około godzinę. Po tym czasie kiełbasę wiesza się w domu na kijach „żeby obeschła”, a następnie przenosi ją do komory.

Cechy odróżniające produkt od innych podobnych produktów:

Ponieważ w dawnych domach budowanych z drewna, w komorze zostawiano tzw. szparony, dzięki którym zapewniano stały dostęp świeżego powietrza, a kiełbasa pieczona mogła być przechowywana nawet przez okres trzech miesięcy.

Skala produkcji oraz obszar sprzedaży produktu:

Dla rodziny, zaproszonych gości, podczas świąt, uroczystości, targach, kiermaszach, jarmarkach, spotkaniach cyklicznych.

Inne informacje o produkcie: Górno 2009 rok – Wyróżnienie przez Marszałka Województwa Podkarpackiego

KAPUSTA WIGILIJNA PO PYSZNICKU

Wpis na Listę Produktów Tradycyjnych – Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi – 19. 08.2010 rok. Kategorii „Gotowe dania i potrawy”.

Właściwości fizyczne, organoleptyczne, charakterystyczne cechy to:

Wygląd: gęsta masa z widocznymi kawałkami grochu i smażonej cebuli. Kształt i wielkość w zależności od naczynia. Konsystencja: gęsta masa. Smak i zapach: smak kwaskowaty o zapachu charakterystycznym dla gotowanej kapusty z grochem i smażonej cebuli. Barwa zewnętrzna i na przekroju – kremowożółta.

Pochodzenie oraz historia produktu:

Słomiana leży w gminie Pysznica, w której położony jest Park Krajobrazowy Lasy Janowskie. Lasy Janowskie są jednym z większych zwartych kompleksów leśnych w Polsce i stanowią część Puszczy Solskiej. W związku z tym, gmina Pysznica dba o przestrzeganiu zasady zrównoważonego rozwoju z troską o środowisko naturalne i dziedzictwo kulturowe. Kapustę świąteczną w Pysznicy zawsze przygotowywano podczas wieczerzy Wigilijnej na Boże Narodzenie.

Metoda wytwarzania wskazująca na specyficzny charakter produktu:

Rano w dzień Wigilii nastawia się garnek z napęczniałym grochem na blasze do gotowania i gotuje do miękkości. Zazwyczaj gotuje się groch, tzw. bombę, w tej samej wodzie, w której był moczony. W osobnym garnku gotuje się kapustę kiszoną, którą wybieramy drewnianą łyżką z dębowej beczki. Następnie do garnka z kapustą wlewa się zimną wodę i gotuje. Po niedługim czasie odlewa się wodę i dodaje zimnej i ponownie gotuje do momentu, aż kapusta przestanie być kwaśna. W końcowej fazie gotowania do kapusty dodaje się 4 garście jagieł (kaszy jaglanej) uprzednio wypłukanej i gotowanej do miękkości. Do tak przygotowanej kapusty wlewa się ugotowany groch razem z wodą, w której się gotował i wszystko gotuje powoli, mieszając od czasu do czasu, aby się nie przypaliło. Nieco później dodaje się podsmażoną na maśle cebulę oraz wiejską śmietanę. Na koniec doprawia solą, pieprzem i podaje do stołu wigilijnego dla wszystkich biesiadników.

Cechy odróżniające produkt od innych podobnych produktów:

Kapusta wigilijna uważana była za przysmak i do tej pory jest w takiej formie podawana każdego roku podczas wieczerzy Wigilijnej w gminie Pysznica.

Skala produkcji oraz obszar sprzedaży produktu:

Dla rodziny i zaproszonych gości podczas świąt. Dla podtrzymania tradycji i przypomnienie o potrawach na targach, kiermaszach, jarmarkach, spotkaniach cyklicznych.

Marianna Krzak
PZDR Stalowa Wola

 
<< Początek < Poprzednia 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 Następna > Ostatnie >>

Strona 132 z 200