bip_logo

HOTEL PODR Boguchwała

konkurs gastronomiczny

Agroturystyka

Gospodarstwa agroturystyczne















podrtv1

YouTube
Podkarpacki Ośrodek Doradztwa Rolniczego
IDEA POWSTAWANIA „GOSPODARSTW OPIEKUŃCZYCH” PDF Drukuj

Pod tym hasłem w dniu 5 grudnia 2011 roku w Muzeum Ziemi Leżajskiej odbyło się spotkanie informacyjne dotyczące możliwości utworzenia na terenie powiatu leżajskiego „Rodzinnych Domów Opieki” nad ludźmi starszymi

Inicjatywa została oparta na wzorze holenderskim przedstawionym podczas poprzedniego spotkania przez Pana Kesa Manienfielda, przyjaciela „Ziemi Leżajskiej”, który od lat pomaga na tym terenie wdrażać i realizować różne pionierskie projekty.

W spotkaniu udział wzięli przedstawiciele ośrodków pomocy społecznej z  powiatu, osoby zajmujące się komercyjnie opieką dzienną nad ludźmi w podeszłym wieku oraz rolnicy – właściciele gospodarstw agroturystycznych wytypowani i zaproszeni przez pracowników Powiatowego Zespołu Doradztwa Rolniczego w Leżajsku.

Spotkanie prowadził Krzysztof Rogowski z Leżajskiego Stowarzyszenia Rozwoju wraz z Krystyną Gdulą z PODR w Boguchwale.

W trakcie spotkania zaprezentowane zostały możliwości uzyskania finansowania tego typu działalności, istniejące zagrożenia i społeczno-demograficzne uwarunkowania predysponujące nasz powiat do podjęcia tego typu działań.

aniolek ulci435 aniolek ulci434

aniolek ulci439 aniolek ulci437

aniolek ulci440

Wojciech Michalewski 
PZDR Leżajsk

Fot. Monika Pelc
PZDR Leżajsk

 
Klaster spożywczy – czyli zdrowo, smacznie i oszczędnie PDF Drukuj

Od lat podejmowane są próby utworzenia na Podkarpaciu wielosektorowego rynku lokalnych produktów spożywczych. Chodzi o powiązanie ze sobą wyspecjalizowanych w tej branży grup i niezależnych podmiotów gospodarczych począwszy od rolnika i hodowcy, kończąc na sieci sklepów i centrów handlowych

Powiązanie takie ułatwia każdemu podmiotowi organizowanie pracy, zaopatrzenia i zbytu oraz osiąganie trwałej przewagi konkurencyjnej nie wykluczając wzajemnych korzyści. Wszystko po to, aby zamiast wyniszczającej konkurencji stworzyć w regionie warunki do szerokiego, systemowego rozwoju i współdziałania różnych branż i podmiotów produkujących żywność, inicjując tym samym tworzenie nowych przedsiębiorstw, nowych produktów i kolejnych miejsc pracy. Taka forma integracji nazywana jest gronami przedsiębiorczości lub klastrami.

W krajach gospodarczo rozwiniętych klastry stanowią o sile każdej gospodarki narodowej i regionalnej. Coraz częściej pojawiają się również w naszym kraju. Ich powstawanie jest inicjatywą oddolną co wiąże się niekiedy z wieloma niełatwymi do pokonania przeszkodami. Wymaga bowiem od wszystkich uczestników wiedzy o tworzeniu klastrów, wzajemnego zaufania, przezwyciężenia strachu przed ryzykiem, nie mówiąc o najrozmaitszych ograniczeniach formalnych.

W naszym regionie pomocą przy forsowaniu wymienionych barier służy nauka wraz z organami władzy samorządowej. Instytut Gospodarki Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie aktywnie włączył się w ten proces realizując projekt w ramach regionalnej strategii innowacji. Przeprowadzono wiele spotkań i szkoleń dla osób zainteresowanych tego typu rozwiązaniami z kilku obszarów gospodaro­wania. W efekcie, w grudniu ubiegłego roku, na konferencji zorganizowanej w Podkarpackim Ośrodku Doradztwa Rolniczego w Boguchwale, prawie 20 firm podpisało deklarację przystąpienia do Podkarpackiego Klastra Rolno-Spożywczego. Wśród sygnatariuszy porozumienia są m.in. Smak Górno, firmy i producenci powiązani z leżajskim Hortino, organizacje i jednostki samorządowe. Na tym nie koniec; przystąpieniem do Klastra zainteresowane są także inne podmioty, w tym grupy producentów rolnych, spółdzielnie mleczarskie oraz zakłady mięsne.

Zadaniem Podkarpackiego Klastra Rolno-Spożywczego będzie przede wszystkim kreowanie rynku produktów spożywczych o wysokiej jakości zdrowotnej i smakowej oraz stworzenie identyfikowalnej marki regionalnej produktów.

Takie perspektywy cieszą również konsumentów oczekujących zdrowej, smacznej i tańszej niż obecnie żywności.

Swój udział w Klastrze deklaruje między innymi owczarska grupa producencka – Podkarpackie Zrzeszenie „Owcan”. Należy do niej 108 gospodarstw czyli ponad 90% hodowców z środkowej i północnej części województwa. Poprzez grupę, sprzedają w ciągu roku ok. 2100 szt. jagniąt i owiec rzeźnych i od 15-18 ton wełny. Mają też ułatwione zaopatrzenie w pasze i mikroelementy, korzystanie z usług weterynaryjnych i technologicznych. W tym roku otrzymają tytułem płatności z ARiMR ok. 30 tys. zł na prowadzenie swojej działalności. Te pieniądze będą mogli również wykorzystać na uczestniczenie w szkoleniach czy wystawach. Gdyby nie grupa, wiele z tych gospodarstw zrezygnowałoby z mało opłacalnej dziś hodowli. Przystąpienie do Klastra jest dla hodowców dodatkową szansą i zachętą.

Ewa Pietrzyk
Sekcja Produkcji Zwierzęcej

Zmieniony: wtorek, 31 stycznia 2012 13:51
 
Siejemy rzepak PDF Drukuj

Rzepak jest rośliną, której uprawa daje duże możliwości wykorzystania. Najważniejsze z całej rośliny są nasiona, z których pozyskiwany jest olej i śruta poekstrakcyjna lub makuch. Pozostała część to słoma i łuszczyny.

Śruta poekstrakcyjna i makuch mogą być wykorzystywane jako wysokobiałkowa pasza dla zwierząt hodowlanych, natomiast słoma i łuszczyny jako ściółka dla zwierząt czy nawóz organiczny. Zarówno nasiona, jak i produkty uboczne uzyskane przy uprawie rzepaku maga być wykorzystane na cele energetyczne.

Wykorzystywanie kompleksowych technologii w uprawie rzepaku pozwala producentom na osiągnięcie wysokich plonów, a co za tym idzie zapewnienie opłacalności produkcji tego gatunku.

Czynniki mające wpływ na plonowanie rzepaku:

- siedliskowe (warunki glebowe oraz klimatyczne),

- genetyczne (dobór odmian i siew kwalifikowanego materiału),

- agrotechniczne (stosowanie poprawnego zmianowania roślin, starannej uprawy roli, racjonalnego i zrównoważonego nawożenia, odpowiedniej pielęgnacji i ochrony plantacji przed agrofagami, przeprowadzenie zbioru bez strat nasion).

DSC03104

Czynniki siedliskowe

Rzepak jest rośliną o dużych wymaganiach glebowych. Do jego uprawy najbardziej odpowiednie są gleby kompleksu pszennego bardzo dobrego i dobrego oraz żytniego bardzo dobrego. Muszą to być gleby próchniczne o dobrej strukturze, sprawne biologicznie o co najmniej średniej zawartości składników pokarmowych i o pH 6-6,5.

Do uprawy rzepaku ozimego najlepsze są rejony o dużej wilgotności względnej powietrza z rozłożonymi równomiernie opadami atmosferycznymi, w granicach 600 do 700 mm rocznie oraz o średniej rocznej temperaturze powietrza powyżej +7,5 0C.

Czynniki genetyczne

W 2012 roku w krajowym rejestrze znajdują się 94 odmiany. Są to odmiany populacyjne i mieszańcowe. Wszystkie zarejestrowane odmiany rzepaku to odmiany podwójnie ulepszone nazywane także dwuzerowymi (00). Charakteryzują się zawartością kwasu erukowego w oleju z nasion niższą niż 2% i zawartością glukozynolanów w śrucie niższą niż 25 µM/g beztłuszczowej suchej masy nasion.

Do podstawowych kryteriów, jakimi kierują się producenci rzepaku przy wyborze odmiany do uprawy jest plenność. Odmiany mieszańcowe rzepaku dużo lepiej plonują niż odmiany populacyjne. Odmiana jest najtańszym czynnikiem intensyfikującym technologię uprawy rzepaku.

Przy wyborze odmiany do siewu należy uwzględnić również inne ważne cechy rolnicze, tj.: zimotrwałość, wysokość roślin, odporność na choroby, szczególnie w rejonach dużego zagrożenia suchą zgnilizną kapustnych, szarą pleśnią, zgnilizną twardzikową i czernią krzyżowych. Dodatkową pomoc przy wyborze odmiany do uprawy w danym rejonie stanowić mogą ustalane co roku „Listy zalecanych do uprawy odmian na obszarze województw” (LZO).

W 2012 r. na Liście Zalecanych Odmian dla województwa podkarpackiego znalazły się następujące odmiany rzepaku ozimego: populacyjne – Cadeli, Adriana, Chagall oraz mieszańcowe - NK Technic F1, Extend F1, NK Petrol F1.

Do siewu należy stosować materiał kwalifikowany, który daje producentowi możliwość doboru odpowiedniej odmiany, uwzględniając warunki glebowo-klimatyczne gospodarstwa oraz gwarantuje wysoki plon nasion o odpowiedniej jakości.

Czynniki agrotechniczne

Przedplony dla rzepaku ozimego powinny wcześnie schodzić z pola i pozastawiać rolę czystą, sprawną i zasobną w składniki pokarmowe, co pozwala na prawidłowe przygotowanie gleby i terminowy siew. Do najlepszych przedplonów dla rzepaku należą: wczesne ziemniaki, groch, mieszanki strączkowo - zbożowe na zielonkę, motylkowe wieloletnie zaorywane po pierwszy pokosie. Pomimo to, rzepak ozimy uprawiany jest najczęściej po jęczmieniu jarym

i ozimym oraz po pszenicy.

Staranna uprawa roli jest podstawą równomiernych i wczesnych wschodów rzepaku. Po zbiorze zbóż ściernisko należy jak najszybciej podorać i zabronować, niszcząc przy tej okazji skiełkowane chwasty. Orkę siewną należy wykonać dwa do trzy tygodnie przed planowanym terminem siewu i również ją zabronować. Bezpośrednio przed siewem należy zastosować agregat uprawowy.

Rzepak ozimy jest rośliną o bardzo dużych potrzebach pokarmowych. Podstawą do stosowania racjonalnych dawek nawozów mineralnych pod rzepak ozimy oraz gwarancją odpowiedniej efektywności ich działania jest uregulowany odczyn gleby. Przy pH niższym od 6 glebę należy zwapnować. Pola pod uprawę rzepaku powinny być regularnie wapnowane w zmianowaniu, najlepiej pod przedplon. Podstawą do ustalenia poziomu nawożenia są wyniki analizy zasobności gleby w składniki pokarmowe oraz wielkość spodziewanego plonu. Nawozy fosforowe i potasowe stosuje się w całości przed siewem rzepaku. Najlepiej zastosować je na ściernisko, aby podczas uprawy pożniwnej zastały dokładnie wymieszane z glebą. Orientacyjne dawki przy średniej zasobności gleby i przewidywanym plonie w wysokości 3,4 do 4 t/ha wynoszą: 95-110 P2O5 kg/ha , 150-180 K2O kg/ha, 20-30 MgO kg/ha ,45-60 S kg/ha. Ze względu na to, że bor, siarka, sód i magnez to pierwiastki istotne dla plonowania rzepaku, dlatego należy wybierać do jesiennego stosowania nawozy fosforowo-potasowe zawierające je w swoim składzie. Jesienne zapotrzebowanie rzepaku na azot jest stosunkowo niewielkie, wynosi 20-30 N kg/ha. Po dobrych przedplonach, np. motylkowych jesienne nawożenie azotem jest zbędne. Po kłosowych należy zastosować 30-40 N kg/ha. Należy pamiętać, aby nie przenawozić jesienią rzepaku azotem. Zbyt duże jesienne nawożenie azotowe może bowiem spowodować „wybujanie” i spóźnione hartownie roślin, co zwiększa ryzyko ich złego przezimowania.

Rzepak jest rośliną wymagającą wczesnego siewu. W województwie podkarpackim siew powinien być zakończony do 25 sierpnia. Przestrzeganie terminu siewu jest warunkiem wytworzenia przez rośliny rzepaku do okresu spoczynku grubego korzenia palowego oraz silnej rozety o dobrze wykształconych 8 do 10 liściach. W bardzo intensywnych technologiach produkcji odmiany mieszańcowe można wysiewać w obsadzie 45-50 kiełkujących nasion na m2 (masa wysiewu około 2,2 - 2,4 kg nasion/ha), w technologiach średnio intensywnych pożądana jest mała obsada roślin odmian populacyjnych na poziomie 70-80 na m2 po wschodach, czyli 60-70 roślin plonujących (masa wysiewu około 3,4–4,0 kg nasion na ha).

Do siewu stosować należy nasiona kwalifikowane, zaprawione przez firmy specjalistyczne, które zabezpieczają plantacje przed chorobami i szkodnikami występującymi jesienią.

Zwalczanie chwastów

Ważnym elementem agrotechniki rzepaku ozimego jest zwalczanie chwastów już jesienią. Na plantacjach rzepaku ozimego herbicydy mogą być zastosowane doglebowo przed wschodami rzepaku (przed siewem lub po siewie) albo dolistnie jesienią po wschodach chwastów i rzepaku. Rzepak jest bowiem w tym okresie najbardziej wrażliwy na konkurencyjne oddziaływanie chwastów.

Przykładowe herbicydy do zwalczania chwastów zamieszczono w tabeli nr 1 i 2.

Przy wyborze preparatu do zwalczania chwastów należy kierować się znajomością mogącego wystąpić zachwaszczenia, a wszystkie zabiegi wykonać zgodnie z zaleceniami znajdującymi się na etykiecie preparatu. W okresie jesiennym należy bacznie obserwować plantację, a w przypadku małej skuteczności zastosowanej zaprawy przeciwko chorobom

i szkodnikom należy zastosować odpowiedni insektycyd lub fungicyd.

Opracowanie: Anna Moskal

Akceptował kierownik działu: Jan Kocój

 
Integrowana ochrona od 2014 roku PDF Drukuj

Od początku 2014 roku wejdzie w życie we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej obowiązek stosowania integrowanej ochrony roślin

Nie oznacza to całkowitej rezygnacji ze stosowania środków chemicznych. Integrowana ochrona roślin oznacza bowiem staranne rozważanie wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, a następnie przedsięwzięcie właściwych środków mających na celu zahamowanie rozwoju populacji organizmów szkodliwych oraz utrzymanie stosowania środków ochrony roślin i innych form interwencji na ekonomicznie i ekologicznie uzasadnionym poziomie. Integrowana ochrona ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa stosowania środków chemicznych dla wszystkich ludzi (zarówno osób stykających się z nimi zawodowo, jak i konsumentów żywności) oraz środowiska przyrodniczego.

W integrowanej ochronie należy nad chemiczne metody zwalczania organizmów szkodliwych przedkładać metody biologiczne i fizyczne. Występowaniu organizmów szkodliwych należy zapobiegać poprzez stosowanie płodozmianu, właściwej agrotechniki, wykorzystywanie odmian odpornych lub tolerancyjnych, zrównoważone nawożenie, wapnowanie i nawadnianie plantacji roślin uprawnych. Decyzję o wykonaniu chemicznego zabiegu należy podejmować w oparciu o monitoring występowania organizmów szkodliwych, z uwzględnieniem progów ich szkodliwości. W ochronie chemicznej stosuje się preparaty dopuszczone dla metod integrowanych – selektywne, nieniszczcące naturalnych drapieżców.

Informacje aktualne o bieżącym nasileniu ważniejszych agrofagów w poszczególnych regionach Polski dostępne są na stronach internetowych Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz Instytutu Ochrony Roślin – PIB. Sygnały podawane przez IOR – PIB dotyczą głównie roślin rolniczych, zaś PIORiN podaje również nasilenie agrofagów w wybranych roślinach warzywnych i sadowniczych.

Integrowana ochrona roślin nie oznacza ani spadku plonów, ani wzrostu kosztów w porównaniu do metod konwencjonalnych. Od rolnika wymaga jednak dobrego przygotowania specjalistycznego oraz posiadania obszernej wiedzy z zakresu biologii chwastów, chorób i szkodników zdobytej na szkoleniach i systematycznie uzupełnianej lekturą profesjonalnej literatury i prasy.

Wychodząc naprzeciw tym problemom, Instytut Ochrony Roślin – PIB w Poznaniu zorganizował dla doradców, inspektorów, nauczycieli i rolników 27 i 28 kwietnia br. szkolenie „Integrowana Ochrona Roślin Rolniczych”, które otworzyło cykl kursów i warsztatów poświęconych wdrożeniu nowych regulacji prawnych do praktyki rolniczej.

W szkoleniu uczestniczyły dwie osoby z Podkarpackiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Boguchwale.

Obecnie trwają prace nad zmianami przepisów odnośnie ochrony roślin. Jednostki administracyjne i naukowe pracujące na rzecz rolnictwa przygotowują lub opiniują nowe akty prawne, dotyczące różnych aspektów ochrony roślin. Rolnicy mogą również się w to włączyć, zgłaszając swoje spostrzeżenia do nowych aktów prawnych, np. za pośrednictwem związków i stowarzyszeń producentów rolnych.

Anna Cieszyńska 
Katarzyna Sitek
Dział Systemów Produkcji Rolnej,
Standardów Jakościowych i Doświadczalnictwa

 
Warto złożyć wniosek na działanie 121 PDF Drukuj

Szkolenie, które odbyło się w sali konferencyjnej Starostwa Powiatowego w Przeworsku 17 lipca 2012 roku poświęcone było zasadom składania wniosków na Działanie 121 „Modernizacja Gospodarstw Rolnych”.

P7170376  P7170382

P7170390 P7170397

Szkolenie prowadzili pracownicy Departamentu Działań Inwestycyjnych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie: Joanna Miksa oraz Andrzej Niemirka.

Organizatorami byli: Podkarpacki Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Boguchwale - Powiatowy Zespół Doradztwa Rolniczego w Przeworsku oraz ARiMR BP w Przeworsku.

W szkoleniu aktywnie uczestniczyła około osiemdziesięcioosobowa grupa rolników, planująca złożenie wniosków o refundacje kosztów związanych z modernizacją swojego gospodarstwa.

W spotkaniu udział wzięli również: starosta powiatu przeworskiego, Zbigniew Kiszka, z-ca dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego AriMR, Marek Owsiany, kierownik PZDR w Przeworsku PODR Boguchwała, Teresa Hamulecka, kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Przeworsku, Tomasz Bury oraz inni przedstawiciele władz samorządowych naszego powiatu.

Uczestnikom zaprezentowano ogólny zarys programu, w którym rolnicy mogą otrzymać do 300 tys. zł na modernizację swojego gospodarstwa. Omówiono również najważniejsze sprawy związane z wypełnianiem wniosku, którego nabór przewidziany jest na październik 2012. Dokładny termin naboru wniosków na działanie 121 „Modernizacja Gospodarstw Rolnych” zostanie ogłoszony przez prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na stronie internetowej ARiMR oraz w ogólnodostępnych mediach publicznych.

Janusz Wołowiec
PZDR Przeworsk

Zmieniony: piątek, 03 sierpnia 2012 09:17
 
<< Początek < Poprzednia 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 Następna > Ostatnie >>

Strona 132 z 215