Podatek dochodowy od osób fizycznych opłacany jest na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 14 poz. 176). Podatek ten z zasady dotyczy każdej osoby fizycznej osiągającej dochody, chyba że odrębny przepis zwalnia z tego podatku.

Zwolnienie z podatku dochodowego obejmuje działalność agroturystyczną
w zakresie wynajmu pokoi gościnnych oraz wyżywienia osób korzystających z tych pokoi, które spełniają równocześnie poniższe warunki:

• liczba wynajmowanych pokoi nie przekracza pięciu

• wynajmowane pokoje muszą znajdować się w budynku mieszkalnym

• budynki mieszkalne należą do gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy
  o podatku rolnym,

• budynki mieszkalne, w których wynajmowane są pokoje muszą być położone na terenach wiejskich

• pokoje wynajmowane są osobom przebywającym na wypoczynku

Osoby które nie spełniają powyższych wymogów podlegają opodatkowaniu.

MOŻLIWOŚĆ OPŁACANIA PODATKU DOCHODOWEGO W FORMIE RYCZAŁTU

Zryczałtowany sposób opłacania podatku dochodowego możliwy na podstawie ustawy .z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930) dopuszcza opodatkowanie w tej formie także świadczenie niektórych usług agroturystycznych. Jednak ze względu na przewidzianą w art. 12 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stawkę ryczałtu w wysokości 17%, możliwość ta jest całkowicie nieatrakcyjna. Podobną stawkę ryczałtu przewidziano dla usług związanych z rekreacją, kulturą i sportem.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi:

• 17% przychodów ze świadczonych usług, w tym hoteli (PKWiU grupa 55.1) świadczonych przez obiekty noclegowe turystyki oraz inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania (PKWiU grupa 55.2),
• 8,5% przychody z działalności usługowej, w tym przychodów z działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5%,
• 3,0% przychodów z działalności gastronomicznej, z wyjątkiem przychodów ze sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5%.

FORMA KARTY PODATKOWEJ

Karta podatkowa to forma opłacania podatku polegająca na comiesięcznym wpłacaniu stałej kwoty, niezależnie od wysokości osiągniętego przychodu. Podstawą prawną jego stosowania także jest ustawa z dnia 20 listopada 1998 r.
o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930) – rozdział 3. W tym systemie nie ewidencjonuje się przychodu ani kosztów. Jest on korzystny dla tych, którzy osiągają wysokie dochody.

Stawki karty podatkowej na 2009 rok zostały podane w obwieszczeniu Ministra Finansów z 14 listopada 2008 r. w sprawie stawek karty podatkowej (M.P. nr 88, poz. 771).

Dotyczy działalności między innymi:

• osób świadczących usługi hotelarskie polegające na wynajmie pokoi gościnnych, domków turystycznych i wydawania z tym związanych posiłków, jeżeli liczba pokoi nie przekracza 12 (stawki: od 55-123 zł w miejscowościach do 5 tys. mieszkańców, 99-215 zł w miejscowościach od 5 do 20 tys. oraz 192-386 zł w miejscowościach powyżej 20 tys. mieszkańców), usługodawcy nie mogą zatrudnić więcej niż 2 pracowników lub 2 pełnoletnich członków rodziny, nie wyłączając małżonka,
• gastronomicznej bazy bez sprzedaży napojów o zawartości powyżej 1,5% alkoholu (stawki od 350 zł bez zatrudniania pracowników do 1152 zł przy zatrudnianiu 4 pracowników),
• wydawanie posiłków domowych - średnia tygodniowa norma nie przekracza o 10-100 na dobę w miejscowościach do 25 tys. mieszkańców  (stawki od 320-506 zł) i powyżej 25 tys. mieszkańców (stawki od 338-558 zł).

OPŁATA PODATKU DOCHODOWEGO NA ZASADACH OGÓLNYCH

W tym przypadku podatek dochodowy opłaca się od faktycznie osiągniętego  dochodu.

W 2009 r. pobiera się według następującej skali:

• do 85 528 zł rocznego dochodu - 18%,

• ponad tę kwotę - 32%.

W 2009 roku roczny dochód nie przekraczający 3 091 zł jest wolny od podatku (Dz.U. 2008 nr 209, poz. 1316)

PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI (M.P. nr 59, poz. 531)

Jest to powszechny podatek płacony na podstawie ustawy z 12 stycznia 1991
o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31) przez posiadaczy gruntów, budynków i budowli (np. ogrodzeń), ustalany co do wysokości i nakładany przez gminę (tzw. podatek lokalny). Stanowi dla gmin jedno z podstawowych źródeł dochodów, w związku z czym wiele gmin szczególnie skrupulatnie sprawdza wykorzystanie budynków i gruntów.

W 2009 roku roczna maksymalna stawka za 1m² powierzchni wynosi:

• budynku przeznaczonego na cele mieszkalne - 0,62 zł,

• budynku przeznaczonego na cele gospodarcze -19,81 zł,

• gruntów wykorzystywanych na działalność gospodarczą - 0,74 zł,

• gruntów wykorzystywanych na inne cele - 0,37 zł.

PODATEK OD TOWARÓW I USŁUG (VAT)

Wynajmowanie przez rolników pokoi, połączone z wydawaniem posiłków domowych oraz świadczeniem innych usług związanych z pobytem turystów podlega opodatkowaniu VAT według stawki 7%.

Jeżeli działalność będzie prowadzona na niewielką skalę, to obowiązuje zwolnienie
z podatku VAT. Jednak nie ma tu znaczenia liczba wynajmowanych pokoi
i liczba przyjmowanych gości, ale wysokość uzyskanych w ciągu roku wpływów ze sprzedaży towarów oraz usług. Zwolnienie przysługuje tylko podatnikom, których roczna sprzedaż nie przekracza 50 000 zł, ale w takim przypadku właściciele gospodarstw agroturystycznych powinny prowadzić dzienną ewidencję sprzedaży.

Jeżeli oprócz zakwaterowania i wydawania posiłków świadczone są usługi, które nie są wliczone w cenę noclegu, opodatkowane są one stawką właściwą dla tych usług, czyli przeważnie 22%.

Osoba zwolniona z VAT nie może wystawić faktur VAT, tylko zwykłe rachunki, których kopie musi przechowywać do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, czyli zazwyczaj przez 6 lat, licząc od końca roku,
w którym zostały wystawione.

OPŁATA MIEJSCOWA

Opłatę miejscową pobiera się od osób przebywających w miejscowości dłużej niż dobę, także na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach
i opłatach lokalnych (Dz. U. 1991 r. Nr 9 poz. 31), ale jedynie w tych miejscowościach, które posiadają korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w celach turystycznych związanych z tymi warunkami. Miejscowości takie zostają ustalone przez wojewodę na wniosek gminy, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw środowiska. Opłatę wprowadza na swoim terenie rada gminy w formie uchwały. Rada gminy w uchwale tej określa wysokość opłaty miejscowej i może zobowiązać kwaterodawców do pełnienia funkcji płatnika, tzn. osoby zobowiązanej do pobrania opłaty i odprowadzenia jej do urzędu gminy.

W 2009 r. nie mogą one być wyższe niż:

• 1,86 zł – w miejscowościach posiadających korzystne właściwości   klimatyczne i walory krajobrazowe,

• 2,66 zł – w miejscowościach o statusie obszaru ochrony uzdrowiskowej,

• 3,69 zł – w miejscowościach uzdrowiskowych.

OBOWIĄZEK MELDUNKOWY

Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz.U. 2006 r. nr 139, poz. 993 oraz wydane na tej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.12.2002 r.
w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania
i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych
i utraconych dowodów osobistych (Dz.U. nr 236, poz. 1999).

Turyści przebywający w gospodarstwie agroturystycznym mają obowiązek zameldowania się, jeżeli przebywają w danej miejscowości ponad 30 dni. Nie dotyczy to jednak cudzoziemców, którzy mają obowiązek zameldowania się przed upływem 48 godzin od chwili przybycia.

Gospodarstwa agroturystyczne powinny posiadać ,,książki zameldowań” do których wpisuje się gości przed upływem 24 godzin od ich przybycia.

Opracowała: Wioletta Pasierb

Akceptował Kierownik Działu: Janina Kamińska